Blog

Elfia Arcen 2020

Kingdom of Elfia, Arcen 19 – 20 september 2020
Forces of the Universe

Just like last year it is a very promising weather forecast during the Elfia weekend in Arcen. The sun is shining the whole weekend, there is Elfian magic in the air!

Portrait drawing
Along with the portraits in template the Elfians are given the blessing for a huge positive change or the blessing of enlightenment. Of course the message is only for the adults not for the Elfian children who are already enlightened beings.

The Crowd Canvas: forces of the universe
Usually we have two canvasses on hich we display the universal battle between good and bad. Due to rules and regulations we have only canvas this time. We decided to let this long time battle come to a conclusion and portrayed the ultimate winners.

The Crowd
To see all the painters and the finished canvas click on the slideshow.

We are very proud at this Crowd Canvas project with great result. All thanks to the lovely Crowd of Elfia !!! See you again soon Elfians!

The next Crowd Canvas project will hopefully be on Dutch Comic Con in november 2020, maybe we’ll see some of you there.
Until we meet again, remember:

“At Elfia, you’ll never paint alone…”

– studio Sjambar

Ps. If you are one of the painters send an email to info @ sjambar.nl and we will send your picture to you.

1e zegel verbroken

En ik zag hoe het Lam het eerste zegel opende en ik zag een wit paard en hij die erop zat had een boog en hem was een Corona gegeven
De openbaring van Johannes

De situatie waarin we zijn gezet heeft een bijbelse gelaagdheid. Het boek der openbaringen van Johannes verhaalt over de vier ruiters van de Apocalypse. Zoals het in de evangelie staat zou je er niet onmiddellijk van uitgaan dat het een in scenario uitgedachte vertolking zou zijn, eerder een symbolische weergave van de dag des oordeels.

Het eerste zegel is verbroken, daar verschijnt de eerste ruiter gezeten op een wit paard. De ruiter heeft in zijn hand een boog. Op zijn hoofd draagt hij een… CORONA…

Comic classics

Strips van toen is overgegaan in het engels. In deze aflevering gaat het over kunstenaar P. Craig Russell. Diens creaties Killraven en Elric of Melnibone. Daarnaast illustreert Russell losse verhalen voor schrijvers zoals o.a. Neil Gaimen en Clive Barker. In deze aflevering wordt verder ingezoomd op de belangrijkste creatie die door Barker is bedacht, de kroon op zijn werk, pinhead. De verpersoonlijking van het virus die iedereen vastgezet heeft.

Strips van toen afl.2

End of the world?
In de tweede aflevering van Strips van toen wordt ingezoomd op Watchmen van Alan Moore en Dave Gibbons. Een wereldberoemde strip en mogelijk zelfs een van de beste strips ooit gemaakt.
Het scenario zit heel knap in elkaar en de spanning van het verhaal wordt deel voor deel systematisch opgebouwd. De karakters krijgen steeds meer verdieping en worden al snel favoriet bij de lezers.
Het verhaal stevent langzaam maar zeker af op de dag des oordeels, een catastrophe op wereldniveau.
En laten wij daar nu toevallig volop inzitten.

Livestream

Strips van toen
Sinds kinds af aan verzamel en bestudeer ik de ontwikkeling van comics en strips. Mijn verzameling telt inmiddels een behoorlijk aantal boekenkasten vol en geregeld pak ik weer eens een boek tevoorschijn om door te bladeren en vaak om te herlezen. Hierbij valt het altijd op dat het van vroeger is. Zowel qua taalgebruik als tekenstijl. Verhalen die zich ooit in de moderne tijd hebben afgespeeld zijn een afspiegeling van de maatschappij zoals het er op dat moment uitzag. Op het moment van lezen destijds was dit nog niet zichtbaar omdat alles op dat moment herkenbaar was, zoals telefoons, tv’s, computers, kleding, mode, stijlen eruit zagen. Pas bij het teruglezen na zoveel jaren later kun je pas zien hoeveel er veranderd is.
Dat is een bijzondere extra kracht van strips bovenop gewone boeken.
Juist doordat een stripverhaal in beelden wordt verteld zie je ook wat er verteld wordt en het decor waarin het verhaal zich afspeelt.
Stripboeken van toen hebben hierdoor een geschiedkundig element in zich waardoor er een educatief element in zit.

In ieder geval viel me op bij het zien van de oude boeken, dat er weinig tot geen aandacht wordt besteed aan strips in het algemeen. Nog steeds is het een onderschat en bij het grote publiek vooralsnog onontdekt medium.
Dit heeft geleid tot het maken van deze serie, genaamd ‘strips van toen’, waarbij ik steeds een boek, of een serie uit de kast haal en kort even bespreek. Aan het einde van de bespreking maak ik live een tekening die met het besproken onderwerp te maken.
En er zitten prachtige boeken tussen van de allerbeste tekenaars ter wereld, allemaal in deze serie.

Elke zondag om 14:00 uur te volgen op twitch.tv kanaal Cartoon_Academy

Het portaal van de Lotusgodin

21 februari 2020

Het is vandaag MahaShiva ratri.

Als ik begin in de kunst en cultuur sector heb ik een logo nodig vind ik. Ik ben vrij snel klaar met het bedenken en ontwerpen van een logo. En ik ben er zeer content mee en het logo gaat enige tijd mee. Tot een kriebel van binnen dat het nog niet echt mijn logo is.
Het maken van een logo is natuurlijk niet zomaar, dat is een proces waarbij het nodige denkwerk voor verricht is. En bij twijfel over een logo is het gewoon zo dat er nog niet voldoende aandacht aan is geschonken simpel. Aldus besluit ik een nieuw ontwerp te maken voor mijn logo. Vooral belangrijk vind ik welk beeld ik erin wil verwerken. Het beeld dat ik inhoudelijk het beste vond passen destijds was een potlood. Aangezien alles wat ik doe begint met een potlood tekening vond ik dat toen de kern.

Na een jaar of wat en diverse aanpassingen aan dit potlood logo weet ik wat er uiteindelijk aan schort. Het potloodlogo was te klinisch en te serieus en te zakelijk. Met andere woorden er zat geen gevoel in. En kennelijk moest het gevoel nog gevonden worden, aangezien ik redelijk onthecht ben van materie.
Natuurlijk vind ik een film of een theater bezoeken op zijn tijd leuk, of een concert. En ook kan ik nog ontzettend genieten van een mooi kunstwerk, of kleding, of een rolls royce, dan nog hoef ik het allemaal niet te hebben.
Aldus voor iemand die een eigen levenspad van spiritualiteit bewandeld is het niet zo eenvoudig om een waardevol object te vinden.

Dan op een dag komt het gevoel zich aandienen vanuit een droom. De droom waarin me duidelijk wordt gemaakt dat je niet leidend bent. Dat iets anders dat is. Dat iets anders is volgens mij voor iedereen anders, zodra je los kunt rukken uit het groepsego.
De meeste mensen, lees iedereen, zit vast in een vorm van een groepsego. Om uit te vinden wie leidend is in een groepsego is niet te traceren omdat er in een groep altijd sprake is van hiërarchie. Als individu staat er geen ander mens boven je. In zo´n situatie komt de vraag op wie dan sturend is?
Hoe weet je als individu waar de grens ligt tussen goed en kwaad los van definities van anderen komend uit regelgeving en dogma?

Na deze afdwaling weer even terug naar het hoe van mijn logo.
Het antwoord is dus dat je ook zijnde een individu je jezelf niet stuurt. Iets anders stuurt je door dit aardse doolhof heen. Dit labyrint van vallen en obstakels en geldverheerlijking.
In mijn droom hoor ik mijn bevrijding komen in de vorm van een mantra:
“om mani padme hum”
Alles zit verweven in die vier woorden, je geboorte, je leven, je hiernamaals, en ook wie dat allemaal stuurt. Vertaald betekend de mantra zoiets als: het juweel in de lotus

Van alle merkwaardige en prachtige dromen die ik heb was dit de meest fantastische ooit. Ik heb deze droom ook in de alle details onthouden. Het was mijn touch of death en mijn weten waar ik weer naar terug ga ooit op een dag. Ik heb geen tattoos en noch wil ik er een. Mocht ik er ooit een willen nemen dan wordt het deze mantra.
In de droom wordt het me duidelijk waarom deze mantra dagelijks door zovelen wordt gereciteerd. Niet dat het reciteren van deze mantra je iets oplevert. Het is belangrijker het geheim te doorgronden van deze mantra en weten wat er achter zit.

Mijn logo is een verwijzing naar deze mantra en het ongelooflijke dat erachter zit, het portaal naar de wereld van de Lotusgodin.

Meer heb je niet nodig.

De spiritualiteit van de rups

8 februari 2020

In afwachting van de UFC light heavy weight title fight van Jon Bones Jones, een nieuwe blog. Jon Bones Jones is de ongeslagen kampioen en verdedigt zijn titel. Een van de meest interessante martial artists die er is, misschien wel de, op het moment. De MMA is een sport waarbij de leeftijd een belangrijke rol gaat spelen en zodra de vechters de dertig passerendan komt meteen een mogelijke nederlaag om de hoek kijken. Spannend dus.
Aldus, dat voor wat betreft de vechtsport.

Van sport naar de spiritualiteit van de vlinder.
De vlinder is mogelijk het mooiste gevleugelde wezen dat er is. De manier van vleugelslag is uniek. Soms gaan ze heel snel en een andere keer lijken ze eerder te zweven dan te vliegen. Voor velen wordt de vlinder geassocieerd met transformatie. Van het ene moment gaat het door een transformatie periode over naar een compleet nieuw wezen.

Er wordt spirituele krachten toegeschreven aan de vlinder. Ook is de vlinder een vaak voorkomend beeltenis in tatoeages.

Toch wil ik even inzoomen op het begin van dit wonderbaarlijke wezen, de rups. Ook al zijn er velen die rupsen mooi vinden door hun kleuren, zijn er net zoveel die gruwelen van die kruipende, wormachtigen. Ik gruwelde als kind van rupsen en dacht dat het wormen waren. En nog steeds heb ik die associatie bij de kleine rupsen. De grotere exemplaren vind ik meer wat een rups zou moeten zijn. In elk geval zullen er niet veel mensen zijn die geassocieerd willen worden met een kruipende rups. Nee, iedereen ziet zichzelf graag de vleugels uitslaan en vrij vliegen. Iedereen ziet zichzelf als de vlinder.

De spiritualiteit van de rups
Zou de werkelijkheid niet eerder zo zijn dat de meeste mensen eerder in de rupsfase van hun leven zitten? Iedereen wil uiteraard graag de mooie vlinder zijn, maar is dat niet waar je uiteindelijk naar toe moet transformeren?
Dat je eerst begint als rups. Waar je kwetsbaar bent voor aanvallen van kleine roofdieren, vogels, insecten. Het enige dat je dan doet is overleven en eten. Je eet en ziet langzaam maar zeker je voorraad slinken en op raken. En voordat je je zorgen maakt dat het eten op is, komt daar een nieuwe tak vol met verse bladeren om van te eten. Je kruipt verder. Ziet je voorraad slinken en net op tijd voordat alles op is, dient zich daar weer een nieuwe voorraad voedsel aan.
Zo trek je verder als rups door je eentonige alledaagse leven, de dagelijkse gevaren ontwijkend en etend. Eten en blijven eten totdat op een dag er geen hap meer bij kan!! Het moment dat de rups zich tonnetje rond heeft gegeten en geen pap meer kan zeggen. En ook geen stap meer kan verzetten vanwege zijn enorme omvang. Het moment dat het wonder eindelijk mag geschiedden en de rups zich in zijn cocon terugtrekt om te verpoppen.

Pas als hij daar uit komt is de verandering compleet. En kan hij als vlinder de vleugels uitslaan.

Dus, de meeste werkende mensen denken dat ze een vlinder zijn of hopen dat. In werkelijkheid zijn ze nog steeds de rups. En elke maand slinkt hun voedselvoorraad en met de nieuwe maand dient zich daar weer een nieuwe voorraad verse bladeren aan, je maandsalaris. De vlinder word je niet zomaar, zonder op je eigen manier hard gewerkt te hebben. Met andere woorden werken tot aan je pensioen.

De vlinder is het eindproduct waar je uiteindelijk spiritueel gezien naar toe groeit. Met andere woorden, de vlinders, dat zijn de bejaarden in de samenleving!

Of vliegen we pas in het hiernamaals uit als vlinder?
En is de dood de overgangsfase, waarin we even in een cocon leven?
En zijn we het hele aardse leven een vretende rups?

Zondagse spiritualiteit

zondag, 26 januari 2020

Zodra je je aansluit bij een bepaalde religie dan zet je je eigen denken min of meer vast binnen een bepaalde stramien waaruit je in principe als aanhanger van het gekozen of opgedrongen geloof niet meer kunt uittreden. Dit kan voor mensen die van nature een uitdijende geest hebben heel nuttig zijn op gegeven moment.

Al dan niet, schort er toch iets aan een opgelegde religie. Religie zou zich pas in een later stadium in je leven moeten aandienen. Zodat je vanuit je vrijdenkende geest een keuze kunt maken. Het liefst zou religie niet in de jonge jaren zich moeten opdringen, belangrijke jaren waarin de geest nog zoveel te leren heeft. Kwetsbaar is en gemanipuleerd kan worden. Het op jonge leeftijd dogmatische ideeën implanteren kan remmend werken op de natuurlijke ritme en ontwikkeling van de geest dat vluchtig, onderzoekend en uitdijend van aard is.
En bovenal speels is.

Zelf heb ik van kinds af aan twee dogma’s vanuit religieuze stromingen geïmplanteerd gekregen, het hindoeïsme en het katholicisme. Als kind zag ik niet dat deze religies gesplitst waren en blijkbaar twee verschillende dingen waren. De verwarring was doordat beiden een almachtige god predikten.
Ik herinner me dat ik in wat nu groep zeven zou zijn geweest zat en ’s avonds een discussie had met mijn zus over het feit of Jezus nu de zoon van God was of God zelf. Deze ideeën waar we druk over zaten te keuvelen hadden we opgepikt tijdens de katachese les eerder die dag. Totdat mijn vader zich plotseling boos in onze conversatie mengde en riep: “Dat is ons geloof helemaal niet! Waar zijn jullie mee bezig?!”. Waarna hij vervolgens uitlegde wat ons geloof was.
Deze inmenging van mijn vader was de eyeopener voor mij om per direct het katholicisme overboord te gooien. Niet dat hij trots zou hoeven te zijn op zijn actie, want samen met het katholicisme smeet ik ook zijn geloof, het hindoeisme, de tak die hij daarvan aanhing, ook meteen erachteraan!
Voor mij was het als kind daarmee al een afgesloten hoofdstuk.
Het wetenschappelijke verhaal van het ontstaan van de wereld door een grote neukpartij, de letterlijke vertaling van the big bang, is altijd te ridicuul geweest in mijn idee en nog steeds vind ik het waanzinnig dat die hersenspoeling nog steeds wordt gedoceerd op scholen.

Gelukkig is het allemaal mijn probleem niet en nooit geweest ook.
Terwijl ik deze blog schrijf bedenk ik me welk plaatje ik bij deze blog ga maken. Meestal maak ik eerst het plaatje en daarna de tekst. Bij deze blog is het dus andersom. In de titel zit spiritualiteit verankerd. Wat is eigenlijk mijn idee van spiritualiteit? Ik heb het over religie gehad, maar niet over spiritualiteit. Misschien heeft deze omdraaing te maken dat alleen de afbeelding gereserveerd is voor spiritualiteit en niet de tekst.
Misschien om aan te geven dat religie en spiritualiteit twee verschillende dingen zijn.

Zijn de dingen die je zeker weet überhaupt uitdrukbaar in tekst en geluid…

Reis naar het onbekende

Zondag, 19 januari 2020

Inspiratie zit overal in, waar je ook maar kijkt, wat je ook leest.
Zelfs vanuit iets negatiefs kun je geinspireerd raken. Bijvoorbeeld hoe je het negatieve in het vervolg kunt ontwijken of beter gezegd: kunt afhandelen!
Zo kan ik uit elke tekst of zelfs een korte zin iets creatiefs bedenken. Een tekening of een korte video maken.
Het creatieve proces handelt eigenlijk alles af wat je systeem te binnen komt, bewust of vaak ongevraagd en ongewild. En dat is maar goed ook natuurlijk anders zou je met alle ballast van de buitenwereld blijven zitten en uitzonderingen daargelaten zijn er weinig die daarin geinteresseerd zullen zijn.
Vandaag raakte ik geinspireerd door de liefde. En dan met name het aspect van wachten daarop.
Zoals ik me al jaren in de ov verwonder over iedereen die verdiept zit in een digitale scherm. Waar zijn al die mensen met hun aandacht? Misschien zitten ze allemaal in hetzelfde schuitje in het scrollen en swipen en typen. En zodra het om wachten gaat dan kan het eigenlijk maar om een ding gaan en dat is de liefde!
Ik denk dus dat iedereen die in een scherm verdiept zit eigenlijk aan het wachten is op hun geliefde. Ook de mensen die in relaties zitten hebben klaarblijkelijk de liefde nog niet gevonden in de relatie en blijven (on)bewust zoeken naar hun soulmate of twinflame.
Die helaas nooit komt want liefde heeft weinig van doen met een relatie of iets externs om te kunnen bezitten. Met andere woorden je kunt wachten tot je een ons weegt, de droomprins(es) komt niet opdagen.

Zo komt een pelgrim na een lange voettocht aan bij de guru en vraagt of de guru misschien weet waarnaar hij op zoek is. De pelgrim is namelijk zoekende en weet niet precies waarnaar.
De guru vraagt hem of hij al veel gereist heeft in zijn leven. De pelgrim heeft inderdaad al veel landen gezien. De guru vraagt of hij weet waar hij het liefst nog naar toe zou willen reizen. De pelgrim noemt een paar landen op die hij nog graag wil zien. En als je naar al die landen die je noemt geweest zou zijn, waar zou je daarna het liefst naar toe willen reizen vraagt de guru door. Eeh, dan ben ik uitgereisd denk ik zegt de pelgrim. En waar ben je dan als je uitgereisd bent vraagt de guru verder. Eeh, gewoon, dan ben ik thuis denk ik zegt de pelgrim. En waar is dat vraagt de guru, waar is thuis?
De pelgrim is stil en denkt lang na.
De guru zegt, iedereen zoekt naar ditzelfde doel, naar huis.
De pelgrim vraagt aarzelend, bedoel je het hiernamaals?
Ben je nu in het hiernamaals vraagt de guru. Nee, zegt de pelgrim, nog niet. Hoe weet je dat vraagt de guru. Nou ja dat is toch simpel, ik leef net zoals iedereen, eet drink, lach, loop, reis.
En waar komt al die kennis over het hiernamaals vandaan, vraagt de guru.
Uit het brein, mijn bewustzijn, het denken, het geheugen zegt de pelgrim.
Juist ja, dus wie is dan de reiziger die naar huis wil? vraagt de guru.
Bedoel je mijn brein? Waar wilt ie dan heen? Waar is zijn huis? Bij de schepper? Wil ik dood? Neeee ik wil niet dood…! zegt de pelgrim ontsteld en angstig.
Goed zo, je bent aangekomen zegt de guru vervolgens. Je brein is eindelijk thuis! Het brein is eigenlijk altijd thuis, want dáár is waar angst huist. Het brein is precies waar het hoort en de enige plek waar het zijn kan, in de onwetendheid en angst. De rusteloosheid van het brein komt omdat het graag ergens anders naar toe wil, ergens waar er geen angst is.
En er is maar een plek waar er geen angst is: daar waar liefde huist.
Het brein wil naar het hart !
Het hart….
wil nergens heen, is nooit rusteloos of ongeduldig, het is namelijk net als het brein altijd thuis. Het hart wil nergens naar toe reizen en zeker niet naar het brein. Het brein wil naar het hart, een onmogelijke reis want het hart is onbereikbaar.
Op een of andere manier is iedereen dit vergeten en aan het zoeken geslagen naar een externe liefde. Iemand anders omdat het ergens voelt dat het eigen hart gesloten is ook al is het open. Ergens weet iedereen dat het hart een onbereikbare plek is, vertelt de guru.
Wat kan ik doen? vraagt de pelgrim.
Helemaal niets zegt de guru, reis als je wil reizen, eet drink, lach, loop, slaap, speel. Er is niets aan de hand, niets om bang voor te zijn, want het hart is de regisseur van je leven, de baas, het hart is Narayanayah.
Enjoy life, stuur een app, spreek af, vind een geliefde..!

Reis naar het onbekende….!

Klik op het plaatje